"هيچ اگر سايه پذيرد ما همان سايه‌ی هيچيم"

سيدخليل عالی‌نژاد

 

بيست و هفتم آبان 13۸۰ را از ياد نمی‌بريم، روزی كه دل‌های بسياری از مردم اين ديار به كلبه‌ی ماتم مبدل گشت. خبر تلخ و سنگين بود! تيغی بر چهره‌ی حقيقت كشيده شده و بزرگ‌مردی از تبار خوبان بر خاک خونين فرو غلتيده و چراغی ‌فروزان از جمع ياران خاموش گشته بود.

"سيدخليل عالی‌نژاد از بزرگان يارسان، هنرمند كرماشانی و استاد بی‌نظير تنبورنوازی در محل سكونتش ـ گوتنبرگ سوئد ـ توسط عواملی ناشناس! به قتل رسيد." عوامل ناشناسی كه همچنان تا به امروز كه پنج سال از قتلش می‌گذرد ناشناخته باقی‌ مانده‌اند!؟

خفاشان خون‌آشام پيكرش را دشنه آجين نموده و تن مثله شده‌اش را به آتش كشيده بودند تا اوج قساوتشان را به نمايش بگذارند. آه، آه، آه... دريغ و درد از بيدادی چنين سهمگين كه بر آن فرزانه‌ی حق‌گو رفت. آه، آه، آه... خروش و خشم از چنين مصيبتی سنگين كه بر ما فرود آمد.

امروز پنج سال از آن روز سياه می‌گذرد، پنج سال از آن حادثه‌ی دهشتناک، پنج سال از آن واقعه‌ی اندوه‌بار و همچنان یادش در خاطرمان باقی، نامش بر لب‌مان جاری و نوایش در گوش‌مان ساری‌ست و دگربار در سالگرد عروج سرخش بر سر مزارش گردهم می‌آئيم تا يادش را گرامی داريم و با آرمان‌های والايش پيمانی دوباره ببنديم.

يادش گرامی و نامش جاويد